WML-innamepunt bij Heel vorig jaar tientallen keren beperkt door vervuiling Maas

Het innamepunt van Waterleiding Maatschappij Limburg (WML) bij Heel heeft vorig jaar in totaal 120 dagen te maken gehad met innamestops en -beperkingen. Vooral een langdurige verontreiniging met het bestrijdingsmiddel propamocarb zorgde voor problemen. Dat blijkt uit het Jaarrapport 2025 van RIWA-Maas.

Bij het WML-innamepunt in het Lateraalkanaal werden vorig jaar 34 afzonderlijke innamestops of -beperkingen geregistreerd. Samen duurden die 2.880 uur, oftewel 120 dagen. Over alle onderzochte innamepunten langs de Maas ging het om ruim 4.609 uur. Daarmee kwam een groot deel van de totale uitval voor rekening van het innamepunt bij Heel.

Langdurige vervuiling met bestrijdingsmiddel

Het opvallendste incident was de aanwezigheid van propamocarb. WML moest volgens RIWA-Maas ongeveer drie maanden stoppen met de inname van Maaswater. Het bestrijdingsmiddel werd onder meer aangetroffen bij Eijsden, Roosteren en Heel. Uiteindelijk werd de bron van de vervuiling gevonden bij een bedrijf in de omgeving van Luik. Volgens het rapport ging het om een illegale lozing.

Lange Vlieter als buffer

WML neemt Maaswater in bij Heel en slaat dat op in spaarbekken De Lange Vlieter. Tijdens de langdurige innamestop kon het drinkwaterbedrijf tijdelijk gebruikmaken van de aanwezige voorraad. Maar dat kan niet onbeperkt: een te laag waterpeil kan volgens WML negatieve gevolgen hebben voor de kwetsbare natuur rond het bekken.

Na ongeveer vier weken schakelde WML daarom over op diepe grondwaterwinningen. Die fungeren als permanente reserve, waardoor de levering van drinkwater kon doorgaan.

RIWA-Maas concludeert breder dat de kwaliteit van de Maas als drinkwaterbron onder druk staat door verontreinigingen en droogte. Voor de omgeving van Heel en Panheel maakt het rapport vooral duidelijk hoe sterk de drinkwaterwinning afhankelijk is van de kwaliteit van het Maaswater, De Lange Vlieter en beschikbare grondwaterreserves.