De deuren dicht, de herinneringen open: na ruim 100 jaar valt de schoolbel stil

Voor de allerlaatste keer struinen oud-leerlingen door de lokalen van hun vertrouwde schoolgebouw in Hunsel. Het schoolgebouw is vanaf dit schooljaar definitief dicht.

Aan ruim honderd jaar onderwijs in Hunsel is daarmee een einde gekomen. Het juiste moment om juffrouw Truus de schoolbel te overhandigen.

Zoeken

Speciaal voor deze afscheidsreünie heeft een werkgroep veel foto’s en spullen in het lege schoolgebouw gezet. “Het is toch iets dat midden uit het dorp en de gemeenschap wegvalt”, laat Inge Vries-Roost van het organisatiecomité weten. “En we houden hier ook wel van een feestje. Maar we merkten ook dat er wel behoefte aan was. De reacties van de mensen, vooral de ouderen, waren heel positief.”

En dat is te merken. Na het aanvangstijdstip stroomt de school meteen vol met oud-leerlingen, variërend in leeftijd van twintigers tot ver over de tachtig. En eigenlijk doet iedereen hetzelfde: speuren naar bekende gezichten op de klassenfoto’s.

Archief

Harrie Houben, lid van de Heemkundevereniging en ook oud-leerling, heeft in een paar maanden tijd alles bij elkaar gezocht. Wie met hem door de school loopt, krijgt dan ook niet alleen een rondleiding, maar meteen ook een geschiedenisles. “In 1868 werd een nieuwe school gebouwd. Het hoofd van de school woonde destijds bij het schoolgebouw. Het was een voormalige woning van het gemeentebestuur, met de school erachter”, is Houben uit de archieven te weten gekomen. In 1958 verhuisde de school naar de plek waar hijzelf als kind naar school ging.

Bewaarschool

De school verhuisde vervolgens naar de plek van de voormalige kleuterschool, in de volksmond de bewaarschool. “Ik heb op de kleuterschool gezeten in 1961, 1962 en daarna hier. De drempelvrees was toen eigenlijk al genomen.”

Op de lagere school kreeg hij les van verschillende meesters en juffen. Juf Kaatje, die volgens Harrie streng maar rechtvaardig was. Juf Els Smeets, die net van de pedagogische opleiding kwam en in Hunsel bleef. Meester Van de Heuvel voor de vierde en vijfde klas en meester Lemmens voor de zesde.

Groepsfoto

Namen die de oudere bezoekers zich nog herinneren als de dag van gisteren. Ook bij Marleen Rutten komen de herinneringen meteen naar boven als ze zichzelf naast de meester op een groepsfoto ziet staan. “Mijn gezicht staat op onweer. Dus waarschijnlijk heb ik iets gedaan wat niet de bedoeling was. Dan moest ik naast de meester komen staan”, zegt Marleen, die tegenwoordig een behoorlijke reputatie als zangeres heeft opgebouwd, herinnert zich ook nog de schoolmusical waarin ze naar hartenlust kon zingen.

Juf Truus

Ondertussen hebben we al van verschillende mensen gehoord dat juffrouw Truus ook in het gebouw gespot is. “Dat was een hele lieve en creatieve juf”, weet een oud-leerling te melden. “Ik heb ook nog van haar les gehad. En ook mijn moeder heeft ook les van haar gehad. Dat is eigenlijk toch wel heel speciaal”, zegt een twintiger. Truus Custers, die na haar huwelijk de achternaam Geurtjens kreeg, begon haar loopbaan in het onderwijs in 1972. Op enkele korte onderbrekingen na, “een weekje griep, maar dat was ook alles”, bleef ze ruim vier decennia aan het werk.

In al die jaren veranderde er veel op school. Ze maakte verbouwingen mee, zag talloze leerlingen en collega-leerkrachten komen en gaan en werkte met meerdere directeuren. Ook zag ze in 1985 het ontstaan van de basisschool. “Dat was ook een hele overgang.”

In ruim vier decennia zag ze naar eigen schatting meer dan 800 kinderen aan zich voorbijtrekken. Veel leerlingen had ze niet één, maar twee jaar in de klas. “Omdat hier heel veel combinatieklassen waren, heb ik de meeste kinderen twee jaar gehad.”

Verdriet

Daardoor ontstond er vaak een band die verder ging dan alleen de schooltijd. Ook jaren later wordt Truus nog regelmatig aangesproken door oud-leerlingen. “Ja, dat gebeurt nog wel eens. We hebben ook een paar keer een reünie gehad. En dat contact is gebleven. Ik heb behoorlijk vaak nog een mailtje gehad.” Toch overheerst bij haar vooral het verdriet over het verdwijnen van de school. Want een school is volgens Truus meer dan alleen een gebouw waar kinderen leren lezen, schrijven en rekenen. Het is een belangrijk onderdeel van de gemeenschap. “Ik vind het heel erg jammer”, zegt ze over het afscheid van de school. “Zeker omdat de gemeenschap hier zo aan elkaar hangt en één is.”

Schoolbel

Toch blijft er iets van de school en haar jaren als juffrouw achter. De herinneringen, de oud-leerlingen en natuurlijk die oude schoolbel, die ze uiteindelijk overhandigd krijgt. Na ruim 41 jaar voor de klas is de schooltijd, met de sluiting van het gebouw, voor juffrouw Truus nu definitief voorbij. Maar helemaal weg is ze niet. Daarvoor zijn er te veel kinderen, verhalen en herinneringen. En misschien klinkt er af en toe nog eens die ouderwetse schoolbel.