Cardiologe Chahinda Ghossein uit Roermond liep marathon voor slachtoffers in Libanon

Chahinda Ghossein-Doha, opgegroeid in de wijk Kitskensberg in Roermond, liep zondag in Rotterdam de marathon. Dat deed ze ter nagedachtenis aan alle slachtoffers die in haar thuisland Libanon vielen en vallen door de Israëlische bombardementen en beschietingen. 

Chahinda vluchtte op 4-jarige leeftijd met haar ouders vanuit Libanon naar Nederland, waar het gezin neerstreek in Kitskensberg. Na haar middelbare school volgde ze de studie geneeskunde in Maastricht. Tegenwoordig werkt de 40-jarige Chahinda als cardioloog en universitair hoofddocent bij het Erasmus MC in Rotterdam, gespecialiseerd in hartproblemen rond zwangerschap en overgang bij vrouwen. Ze leidt onder meer een onderzoek naar hart- en vaatziekten bij vrouwen. Chahinda werd nationaal bekend door haar bijdragen aan de recente RTL-documentaires over het reilen en zeilen binnen Erasmus. 

Getraumatiseerd

Ze maakt zich grote zorgen over de gebeurtenissen in Libanon. “Vanuit mijn veilige thuishaven blijven de berichten, video’s en foto’s maar binnenstromen van familie en vrienden”, schreef ze zaterdag op LinkedIn. “Velen omgekomen of liggen onder het puin. Anderen verdreven, ontheemd en getraumatiseerd. Net als mijn ouders in de jaren ’80. Het zijn doodnormale mensen, met verhalen, idealen en dromen. Getroffen door de agressie en ambities van criminele wereldleiders.”

Onverschillig

Ze roept mensen op om niet onverschillig te blijven. “Laten we blijven kijken, blijven voelen, blijven benoemen wat niet normaal mag worden. Ik kan niet wegkijken, niet zwijgen. Daar zijn te veel slachtoffers voor gevallen. En rechtvaardigheid mag niet plaatsmaken voor onrecht.”

Bombardementen

“Terwijl wij ons dagelijks leven leiden, leven anderen onder bombardementen, angst en verlies. We zien het gebeuren. Mensen worden in hun eigen land belaagd. Ze vluchten uit noodzaak. En hier? Hier zijn ze niet welkom. Dus waar moeten ze heen? Hebben ze geen recht van bestaan? Dit gaat niet over menselijkheid, maar over macht en belangen. Over welke levens strategisch relevant zijn en welke geruisloos opgeofferd mogen worden.

Over bondgenootschappen die bepalen wanneer iets ‘zelfverdediging’ heet en wanneer ‘onacceptabel geweld’. Steeds vaker vraag ik me af wat beschaving eigenlijk is. Is het etiquette, of de juiste woorden spreken, een pak dragen? Of toont beschaving zich juist wanneer het masker af moet? Wanneer de façade wegvalt en er keuzes gemaakt moeten worden die er werkelijk toe doen?”

Mensenleven

Ze stelt een prangende vraag. “Wie beschermen we dan? En wie laten we vallen? Die keuze lijkt ineens pijnlijk eenvoudig. Het zijn degenen zonder stem en zonder macht. Zonder ‘juiste’ paspoort.” En ze vervolgt: “Ergens, tussen diplomatieke woorden en zorgvuldig geformuleerde statements, verdwijnt iets fundamenteels: de gelijke waarde van een mensenleven. Misschien is dat de moeilijkste waarheid: dat systemen niet alleen bestaan uit leiders en besluiten, maar uit stilte, gewenning en het langzaam verschuiven van grenzen van wat we acceptabel vinden.”

Het gaat haar niet om een stellingname in politiek opzicht, bezweert ze. “Dit is geen politiek statement. Dit is menselijk. Want beschaving zit niet in wat we zeggen of hoe we ons kleden, maar in wie we beschermen wanneer het ons iets kost.”