Herstelhuis biedt mensen met eetstoornis een nieuwe kans: ‘Voor mij was het levensreddend’

Voor Manon Poels (27) uit Meerlo zag alles een jaar geleden er compleet anders uit. “Ik was eigenlijk wel klaar met het leven.” Na een periode van negen maanden in een herstelhuis te hebben gezeten, kijkt ze weer positiever naar het leven en de toekomst.

Sinds haar dertiende worstelt ze met anorexia en bracht ze een groot deel van haar tijd door in behandeltrajecten en klinische opnames.

“Ik ben van de ene opname naar de andere gegaan”, vertelt ze. “Daardoor kon ik niet naar school en werd de stap naar het echte leven steeds groter en spannender. Mijn wereld werd letterlijk en figuurlijk heel klein.” In veel trajecten draaide het volgens haar vooral om voldoen aan regels, doelen en behandelprotocollen. Wat ze echt miste, was juist de aandacht voor haar als mens.

Een nieuwe vorm van begeleiding

Nu staat ze op een heel andere plek. Niet omdat ze van haar eetstoornis af is, maar omdat ze een vorm van begeleiding vond die haar weer liet dromen over de toekomst. “Voor mij is zo’n plek levensreddend geweest”, vertelt de 27-jarige. Een recovery house (herstelhuis) van de organisatie ISA Power was de plek waar ze die begeleiding kreeg.

Persoonlijke aandacht

Pas toen ze terechtkwam op een kleinschalige herstelgerichte woonplek veranderde haar perspectief. Daar werd niet alleen gekeken naar haar eetstoornis, maar vooral naar wie zij was, wat ze leuk vond en wat haar energie gaf. “Er werd gevraagd: wat vind jij nou leuk? Waar liggen jouw interesses? Wie ben je eigenlijk? Toen ontdekte ik dat er zoveel meer is dan alleen die eetstoornis.”

Manon zat weliswaar in Zeeland, maar nu is er ook een recovery house geopend in Buggenum, een kleinschalige woonlocatie voor mensen met een eetstoornis.

Koken, wassen en dieren verzorgen

Volgens oprichter Isabelle Plasmeijer draait herstel niet alleen om therapie of symptoombestrijding, maar juist om opnieuw leren deelnemen aan het dagelijks leven. “We creëren een plek waar herstel echt in het leven plaatsvindt”, legt zij uit. “Samen boodschappen doen, koken, wassen, werken in de moestuin of dieren verzorgen. We halen mensen tijdelijk uit hun omgeving, maar bootsen het echte leven juist weer na.”

Maximaal zes

Het zijn vaak mensen die al uitbehandeld zijn die een traject starten in zo’n herstelhuis. In Buggenum is er plaats voor maximaal zes bewoners. De bewoners delen kamers en worden als het ware elkaars buddy’s. “Het is ook deels voor een sociale controle om te kijken hoe het met de ander gaat. Je ziet dat cliënten elkaar ook echt gaan helpen.” Daarnaast zijn er ruimtes voor mindfulness, opleidingen, yoga en andere activiteiten die bijdragen aan herstel en persoonlijke ontwikkeling.

Meer behoefte

Nog voordat de deuren officieel open zijn, merkt Isabelle hoeveel vraag er is naar deze vorm van begeleiding. “We hebben ontzettend veel aanmeldingen gekregen”, vertelt Plasmeijer. “Er staan mensen te springen die hier nu al zouden willen komen.” Ook ziet ze veel ouders die uitgeput raken door de jarenlange strijd. “Er zijn ouders die zeggen: was dit er maar eerder geweest.” Volgens de oprichter is er in Nederland grote behoefte aan meer van zulke huizen.

Toekomstperspectief

Voor Manon betekende zo’n omgeving dat ze opnieuw durfde na te denken over de toekomst. “Ik kreeg de vrijheid om weer te dromen. Om te denken: wat als er nog meer mogelijk is? Wat als er nog dingen zijn die ik wil ervaren?” Hoewel ze zichzelf nog niet volledig hersteld noemt, kijkt ze inmiddels weer vooruit. In Buggenum wil ze haar eigen ervaringen inzetten om anderen te ondersteunen die nu nog midden in hun strijd zitten. “Als het voor mij kan, dan kan het ook voor anderen.”