Analyse: Brugproblematiek Midden-Limburg valt niet meer uit te leggen
Neem een van de rijkste landen ter wereld, een land dat zo ongeveer wereldkampioen is in dijken en andere waterwerken bouwen. We hebben het daarbij overigens over Nederland. Op een gegeven moment gaan deze kunstwerken, zoals nu diverse bruggen, mankementen vertonen. Logisch, want ze zijn niet voor de eeuwigheid gebouwd, en het verkeer anno 2026 is vele malen drukker en zwaarder dan in de ontwerp- en bouwtijd van die bruggen. Dan blijkt ook achterstallig onderhoud een rol te spelen, plus geldgebrek.
Zo worden het de basis-ingrediënten voor een drama dat de scenaristen van ‘good-old-soaps’ als Dallas en Dynasty niet beter hadden kunnen bedenken. Neem daarbij dat de bruggen eigendom zijn van Rijkswaterstaat, maar de wegen eroverheen van de provincie Limburg. Voeg wat onwillige of verstrooide chauffeurs toe, een gebrekkige communicatie, beleidsmatige fouten, en de plot-ontwikkelingen zijn haast niet meer bij te benen, of uit te leggen. De VML-website staat er vol van.
Hoofpijndossier zonder einde
De ‘bruggensoap’ in Roosteren en Kelpen is na het zware ongeluk van woensdag in Roosteren een nog steviger hoofdpijndossier voor de provincie Limburg en Rijkswaterstaat geworden. En een langdurig dossier ook, want officieel is de brug in Roosteren al sinds kerst 2025 voor het zware verkeer afgesloten.
Lees ook: Bouwend Nederland noemt situatie rond brug Roosteren onacceptabel en frustrerend
Zicht op een oplossing is er nog steeds niet. Sterker nog, we weten van beide bruggen nog altijd niet hoe ernstig de constructieproblemen nu eigenlijk zijn. Donderdag koos de provincie de vlucht vooruit met een nieuw ‘pakketje brugwachters’ in Roosteren en Kelpen. Prijskaartje: zo’n 250.000 euro per maand, en die stap levert meteen flink wat kritiek op.
Wel of geen camera’s?
Van de brug in Kelpen zouden we eigenlijk, volgens de provincie, vorige week een eerste indruk van de bouwtechnische staat hebben moeten krijgen. Tenminste, dat werd toegezegd richting de pers, maar door communicatief geschutter op het Gouvernement bleek een interne briefing aanvankelijk als openbare informatie te zijn beschouwd. En dus wordt het vermoedelijk toch pas september voor er iets naar buiten komt.
Lees ook: Geen verkeersregelaars en (nog) geen cameratoezicht na incidenten bij brug Roosteren
Om over Roosteren nog maar te zwijgen, daar duurt het nog langer. Het lijkt symptomatisch voor wat er allemaal misgaat. Wat ook niet lijkt te helpen is dat, zoals gezegd de verantwoordelijkheid voor de bruggen deels bij de provincie ligt en deels bij Rijkswaterstaat, organisaties die elk hun eigen afweging maken. De provincie Limburg vraagt bijvoorbeeld al tijden om cameratoezicht, Rijkswaterstaat houdt die boot nog altijd af. Waarom dat verschil in beleid? Niemand die iets kwijt wil.
Tekst gaat verder onder de foto
Bedeesde man
Natuurlijk, de echte schuldigen van de huidige reeks aanrijdingen zijn de chauffeurs die zich niks van de rijverboden aantrekken. Die worden door ‘deskundige’ toetsenbordridders op internet dan ook meteen aan de digitale schandpaal genageld. Maar is dat terecht? Wie de veroorzaker van de zware aanrijding woensdag in Roosteren direct na het ongeluk aandachtig observeerde, zag geen doelbewuste overtreder of cowboy-coureur, maar een uiterst bedeesde man, die heel klein werd.
Lees ook: Bestuurder aan de dood ontsnapt bij nieuw incident brug Roosteren
Iemand die werkelijk geen idee had wat hem overkomen was, en niet wist wat te doen met zijn emoties. Nadat hij uit zijn cabine was gestapt ging hij huilend op de vangrail zitten. De man had de afzettingen werkelijk niet gezien. Dat vraagt om een analyse. Het zijn daarbij niet alleen de chauffeurs uit Verweggistan die doorrijden. Deze chauffeur sprak gewoon Vlaams, en hij werkte zelfs voor een bedrijf met een vestiging op het nabijgelegen industrieterrein Holtum-Noord.
Verdwaald in het bordenbos
De provincie zette de afgelopen tijd vooral in op communicatie en extra borden. Maar wat gebeurt er eigenlijk in het hoofd van een chauffeur dat hij of zij de borden simpelweg niet ziet? Leiden al die extra borden niet juist tot bomen die in het grote bordenbos niet meer opgemerkt worden? “Door de veelheid aan werkzaamheden in de regio, zie je haast meer gele dan blauwe borden”, sprak onlangs iemand tijdens een gezellig avondje uit.
En toch zullen we daar de komende tijd mee moeten leren leven. Want alleen al de A2-verbreding duurt nog jaren. Dat betekent dat provincie, Rijkswaterstaat en weggebruiker elkaar ‘bordsgewijs’ in deze regio nog vaak zullen tegenkomen, en dat verlangt best wel wat van iedereen, of spelen er nog andere zaken? Voer voor een verkeerspsycholoog, dacht onze redactie.
Lees ook: Verkeerspsycholoog over incidenten bij bruggen: ‘Veel signalen merken we niet op’
Tekst gaat verder onder de foto
Provincie de mist in
Provincie en Rijkswaterstaat dienen zich dan ook bewust te zijn dat ze behoorlijk wat van de weggebruiker vragen. Er is de A2-verbreding, de bruggenproblematiek en ook nog eens regulier wegonderhoud. Dan helpt openheid, transparantie en zo nodig ook enige nederigheid. De provincie ging qua beleid woensdag nog stevig de mist in door een omvergereden voorportaal tijdelijk niet te vervangen door fysieke verkeersregelaars. Vond men niet nodig.
Lees ook: Ook afgelopen weekend weer incident met hoogteportalen Roosteren
Ze hadden, door diverse eerdere ervaringen wijs geworden, moeten weten en beseffen hoe kwetsbaar het eigenlijke portaal is, als het voorportaal uitgeschakeld is. Dat feit werd meteen bevestigd door dat zware ongeluk later die woensdag. Nu koopt de provincie voor ongeveer 250.000 euro belastinggeld een maand tijd om opnieuw te bekijken of er nog iets anders uit de hoge hoed te toveren valt. Maar de grootsheid om de beveiligingsblunder van woensdag als zodanig toe te geven mist men in het Gouvernement aan de Maas, en daarmee neem je de burger niet serieus.
De twee kanten van Rijkswaterstaat
Dan die andere partij, Rijkswaterstaat. Die gooide vorig jaar met groot succes alle communicatieve charmes in de strijd om publiek en pers mee te krijgen in de eerste weekendafsluiting van de A2. Ook vanuit de media was er lof voor de getoonde openheid en transparantie. In schril contrast daarmee staat de huidige brugcommunicatie, die volgens Rijkswaterstaat zelf echter niet met de geslaagde A2-communicatie vergeleken mag worden. Brugcommunicatie is kennelijk iets anders dan publiekscommunicatie.
Lees ook: Video: Aanloop naar afsluiting A2, een megaklus in vele schijfjes
Ook Rijkswaterstaat neemt op die manier de burger niet serieus. Al maanden probeert VML Nieuws helderheid te krijgen over de mogelijke inzet van camera’s aan de bruggen. Keer op keer geeft de organisatie niet thuis. Ook over de onderzoeken naar de bruggen wordt wazig gedaan en zelfs tegenstrijdige informatie verstrekt. En over de verschillende visies van provincie en Rijkswaterstaat met betrekking tot camerabewaking komt eveneens niks naar buiten.
Tekst gaat verder onder de foto
Doet de burger nog mee?
Na het ongeluk van woensdag waren er ’s avonds mooie woorden vanuit de provincie over de inzet naar de burger toe: ‘Veiligheid voor alles’. Dat werd qua beleid donderdag dus vertaald in ‘terug naar de verkeersregelaars’. Maar kennelijk beseffen de diverse partijen nog steeds niet dat het ‘speelkwartier’ nu echt wel voorbij is.
Lees ook: Provincie zet weer 24 uur per dag toezicht in bij bruggen Roosteren en Kelpen
De reacties op de ‘move’ van de provincie waren op sociale media dan ook vooral negatief, met name het feit dat deze verkeersregelaars alleen al over augustus zo’n 250.000 euro kosten. De reacties gingen van: “Dat ze dat geld uitgeven maar aan het repareren van die bruggen” via: “De provincie geeft geld uit aan iets wat helemaal niet van hen is” tot “Voor vleermuisbruggen is er wel geld.”
Integrale aanpak vereist
Er zijn vele vragen te stellen, zowel op regionaal als op landelijk niveau, want daar ligt eigenlijk het grootste probleem. Uit Den Haag moet namelijk het grote geld komen voor herstel of nieuwbouw. De landelijke overheid, het landelijke Rijkswaterstaat en de provinciale overheid hebben elk hun eigen taakstellingen en belangen, en die lopen zoals bekend niet altijd parallel.
Lees ook: Afsluiting bruggen Julianakanaal duurt mogelijk vele maanden
Tegelijkertijd zijn het wel alle drie overheidsinstellingen, die vooral leven bij de gratie van de belastingbetaler. Die belastingbetaler kan lang niet altijd inschatten wat nu precies wiens verantwoordelijkheid is. Willen alle genoemde overheden draagvlak houden, vereist dat dan ook een spoedige integrale aanpak van het totale probleem en niet iedere keer een bepaalde deel-overheid die solo telkens met nieuwe lapmiddelen komt, die ook weer veel geld kosten.
Tekst gaat verder onder de foto
Men oogst wat men zaait
Dat laatste zorgt voor cynisme bij een burger die zich steeds verder afkeert, niet alleen door het ‘politieke midden’ meer en meer te verlaten, maar ook mogelijk van infrastructuurprojecten. Werken burgers straks nog wel mee, met bijvoorbeeld nog zes weekendafsluitingen van de A2 voor de boeg? En ook daar wordt steeds meer van de inwoners gevraagd. Het begon met vier weekenden, dat werden er zeven. Bij de eerste afsluiting ging het al helemaal mis op de aansluitende maandag, en bij de komende afsluiting komt er van tevoren al een werkdag extra bij. Het weekend begint bij Rijkswaterstaat al op donderdagavond.
Lees ook: A2-weekendafsluiting in najaar begint eerder, snelweg richting Maastricht hele vrijdag dicht
Wil men voor dat alles draagvlak houden wordt het hoog tijd dat de stamhoofden van de landelijke overheid, Rijkswaterstaat en provincie snel eendrachtig de koppen bij mekaar steken, samen dezelfde taal spreken, en de huidige problemen samen daadkrachtig aanpakken. Anders geldt ook hier, men oogst wat men zaait, van onderkomen bruggen tot een bevolking die het steeds vaker voor gezien houdt, en niet meer meewerkt. Of wellicht op woensdag 17 maart bij de Provinciale Statenverkiezingen de afrekening maakt. En de provinciale politieke dieren zijn al wakker wat betreft dit dossier, merkten we deze week.
